Nachtlampjes van vroeger vs 3D nachtlampen van nu

Vroeger, toen ik zelf nog een peuter was, had ik ook een nachtlampje. Zo'n ouderwets lichtje dat in een stopcontact zat. Ergens aan het andere eind van de kamer. Dus ik lag daar in mijn kinderbedje en zag, heel in de verte, een klein puntje licht met een sticker van een beertje geloof ik. Niet dat ik mij dat bewust herinner, maar ik heb foto's van mijn peuterkamer. Later, toen ik een kleuter was, kreeg ik een bedlampje dat op mijn nachtkastje stond. Naast het feit dat deze regelmatig omviel, gaf hij ook zoveel licht dat mijn ouders het eigenlijk nooit aandeden als zij 's nachts bij mij kwamen kijken of ik nog lekker lag te slapen of zich ervan wilde vergewissen dat ik de dekens niet van mij had afgeschopt (ik ben een woelige slaper). Kortom, de oplossingen die zij tot hun beschikking hadden om een enigszins goede nachtrust te krijgen, waren beperkt en zeker niet zaligmakend. Sterker nog, als ik de verhalen moet geloven, hadden zij sowieso niet zoveel nachtrust met mij als kind. Ik klom uit bed, haalde kasten leeg, tekende op het behang en propte legoblokjes in de videorecorder. Ik was een ondernemend kind. 

Ook schijn ik een periode gehad te hebben dat ik extreem bang was in het donker. Ondanks het nachtlampje en (later) de bedlamp. Overal zag ik monsters en wuppies (om één of andere reden was ik als peuter panisch voor die poppetjes). En als kind van ongeveer 5 of 6 jaar, toen ik besefte dat monsters en wuppies zich niet in mijn kamer bevonden, moest mijn vader er 's nachts regelmatig uit omdat ik toch echt een grote spin had gezien ergens. Enfin, mijn ouders hebben echt wat jaren moeten functioneren op gebroken nachten en slaaptekort. Geen wonder dat zij mij vooral "veel succes" wensten toen ik hen vertelde dat zij grootouders werden.

Bij het inrichten van de babykamer kreeg ik van mijn ouders een nachtlamp. Je raadt het: een nachtlamp met een beertje dat in een stopcontact moet. Het paste eigenlijk alleen qua kleur bij de rest van de babykamer, maar het was een lief gebaar. 

Mijn dochter was als baby een moeilijke slaper. Veel wakker en last van krampjes, echt reuze zielig. Als ik haar dan 's nachts uit haar bedje haalde om haar te troosten, schuifelde ik min of meer op de tast naar haar bedje toe. Ik wilde namelijk geen bedlamp aan doen omdat die teveel licht gaf. Ik heb vaak mijn kleine teen gestoten.

Per toeval zag ik onlangs op het internet afbeeldingen van een 3D nachtlamp. Allerlei verschillende vormen, kleuren en maten. Het is zelfs niet noodzakelijk dat de 3D nachtlamp in de buurt van een stopcontact staat. Ze zijn oplaadbaar. Handig! En zo decoratief! Zelfs ook in de vorm van een beertje! 

Nu mijn dochter een kleuter is en de babykamer een kleuterkamer is geworden (en er "monsters" verdreven moeten worden) vind je op verschillende plaatsen een 3D nachtlampje in haar kamer. In verschillende vormen en kleuren. Het licht van zo'n 3D nachtlampje kun je dimmen, dus het blijft aan terwijl zij heerlijk ligt te slapen. Het breekt ook niet als het van haar nachtkastje valt, dus ze heeft ook een 3D bedlampje naast haar bedje staan die ik met de afstandsbediening eventueel kan aanklikken.

Onlangs kwamen mijn ouders een avondje oppassen en ze vonden de 3D nachtlampjes ideaal en mijn dochter lag heerlijk te slapen. Ik meende toch ook wel wat jaloezie te bespeuren...

Het ging uiteindelijk om dit 3D nachtlampje: